Tinus Welle – Prijs

De Tinus Welle – prijs wordt jaarlijks tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst uitgereikt aan een persoon of groep die in het afgelopen jaar een bijzondere prestatie heeft/hebben verricht als vrijwilliger voor Kampong.

“Tinus Welle, de ziel van Kampong”
Een mooie anekdote over deze markante persoon, onderaan deze pagina.

Lijst van winnaars:

JaarNaam
2018Martin Splinter
2017Vrijwilligers
Clubhuisproject
2016 
2015 Bernard van der Werff
2014René van der Horst
2013Jeroen Jager en Arnoud Wolff
2012Frank Schots
2011Hans Creton
2010Stan Beelen
2009Chris Flim
2008Joop de Bruijne
2007Omni Toernooicommissie
2006Douwe Werkman
2005Erna Stolk
2004Robert-Jan Hofhuis
2003Wouter Scholtens
2002Eeuwfeest Commissie
2001Ingrid Beerman
2000Ernst van der Pas
1999Redactie de Klapperboom
1998Oka Meijsing
1997Martin Splinter
1996Wim van Balgoijen
1995Els en Jan de Wit
1994 Tom van ’t Hek
1994Gerard Stroes
1994Paul Litjens
1993Hans Walscheid van Dijk
1992Tom Hardebol
1991Henk Taheij
1990Els Biegelaar – v.d. Vuurst de Vries

JaarNaam
1989Henk van Hoof
1988Gerard de Kruiff
1987Fred Buré
1986Europacup Commissie
1985H.J. Jurriëns
1984Toos Ligthelm
1983
1982Redactie Lustrumboek ’82
1981Koeno en Joke Brouwer
1980Harmen Naeff
1979Netteke den Boer
1978Bouwteam Clubhuis
1977Paul Kooij
1976Jan Willem Biegelaar
1975Rietje en Dick Hardebol
1974Peter van der Schoot
1973Peter van Boven
1972Ineke en Peet van Tol
1971Rob Bitter
1970Frits Schilthuizen
1969Klaas Keizer
1968Gerie van der Meer
1967Ruud Don Griot
1966Ko Welle
1965Arnaud Naeff
1964Marga Boseker

(Stukje uit Eeuwboek):
Tinus Welle, de Ziel van Kampong
Als de spelers van Kampong in 1905 aan de dan zestienjarige keeper van Presto vragen of hij zin heeft om het doel van Kampong te komen verdedigen, hebben ze waarschijnlijk geen idee dat ze een speler binnenhalen, die bijna vijftig jaar lang een onuitwisbaar stempel op het clubleven zal drukken. Al op 2 mei 1908 wordt Tinus Welle voor het eerst tot voorzitter gekozen, zij het dan nog slechts voor vier maanden.
Ook tijdens de Eerste Wereldoorlog is Welle een tijdlang voorzitter, een taak die hij na de plotselinge dood van zijn opvolger Jan Correljé in 1918 voor de derde maal op zich neemt. In 1936 vindt hij het genoeg geweest, maar als zijn opvolger Jan Plette al na een paar maanden naar Den Haag vertrekt, is Tinus niet zo goed of hij neemt de voorzittershamer weer ter hand. Pas in 1952 gooit hij het bijltje er definitief bij neer. Meer dan alleen voorzitter is Welle gedurende lange jaren het gezicht van Kampong.
Als auteur en producent van een groot aantal lustrumrevue’s, als Sinterklaas en als regelmatig schrijver in het Kampongblaadje is ‘Tinus’ de ziel van het door hem zo belangrijk gevonden clubleven. Maar ook de prestaties op het veld gaan hem zeer aan het hart. Als het in 1926 met de voetballers bergafwaarts gaat, besluit Welle, in het dagelijks leven werkzaam op het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen, om hen hoogstperoonlijk training te gaan geven. In het seizoen 1945-1946 verzorgt hij elke vrijdagavond bij hem thuis een ‘mental training’ voor de voetballers van het eerste elftal.De moeilijkste periode uit zijn Kampongloopbaan beleeft Welle in de jaren 1932 en 1933. Onduidelijk blijft of het uit machtshonger is, of omdat niemand anders in de club het vuile werk wil opknappen, feit is dat Welle geleidelijk zoveel vingers in de pap heeft gekregen, dat verschillende leden hem zijn gaan beschouwen als een dictator wiens wil wet is. Vooral zijn – ongetwijfeld door zijn wilskrachtige echtgenote Imada gestimuleerde – besluit om de dames op het sportveld toe te laten, wordt hem kwalijk genomen. De kritiek is zo heftig dat hij zelfs aanbiedt om af te treden, maar zijn medebestuursleden overreden hem te blijven en de oppositie het hoofd te bieden. Dat hij daar glansrijk in slaagt, bewijst zijn benoeming in 1936 tot Kampongs eerste erevoorzitter.