tinus_welle.jpgDe Tinus Welle - prijs wordt jaarlijks tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst uitgedeeld aan een persoon of groep die in het afgelopen jaar een bijzondere prestatie heeft/hebben verricht als vrijwilliger voor Kampong.

"Tinus Welle, de ziel van Kampong"
Een mooie anekdote over deze markante persoon, onderaan deze pagina.


Lijst van winnaars:

 

Jaar Naam Jaar Naam

2015 

2014

Bernard van der Werff

René van der Horst

  1989 Henk van Hoof
2013 Jeroen Jager en Arnoud Wolff   1988 Gerard de Kruiff
2012 Frank Schots   1987 Fred Buré
2011 Hans Creton   1986 Europacup Commissie
2010 Stan Beelen   1985 H.J. Jurriëns
2009 Chris Flim   1984 Toos Ligthelm
2008 Joop de Bruijne   1983  
2007 Omni Toernooicommissie   1982 Redactie Lustrumboek '82
2006 Douwe Werkman   1981 Koeno en Joke Brouwer
2005 Erna Stolk   1980 Harmen Naeff
2004 Robert-Jan Hofhuis   1979 Netteke den Boer
2003 Wouter Scholtens   1978 Bouwteam Clubhuis
2002 Eeuwfeest Commissie   1977 Paul Kooij
2001 Ingrid Beerman   1976 Jan Willem Biegelaar
2000 Ernst van der Pas   1975 Rietje en Dick Hardebol
1999 Redactie de Klapperboom   1974 Peter van der Schoot
1998 Oka Meijsing   1973 Peter van Boven
1997 Martin Splinter   1972 Ineke en Peet van Tol
1996 Wim van Balgoijen   1971 Rob Bitter
1995 Els en Jan de Wit   1970 Frits Schilthuizen
1994 H. Walscheid van Dijk   1969 Klaas Keizer
1993 G. Stroes   1968 Gerie van der Meer
1993 P.T.M. Litjens   1967 Ruud Don Griot
1993 T. van 't Hek   1966 Ko Welle
1992 Tom Hardebol   1965 Arnaud Naeff
1991 Henk Taheij   1964 Marga Boseker
1990 E. Biegelaar - v.d. Vuurst de Vries      

 



(Stukje uit Eeuwboek):
Tinus Welle, de Ziel van Kampong
Als de spelers van Kampong in 1905 aan de dan zestienjarige keeper van Presto vragen of hij zin heeft om het doel van Kampong te komen verdedigen, hebben ze waarschijnlijk geen idee dat ze een speler binnenhalen, die bijna vijftig jaar lang een onuitwisbaar stempel op het clubleven zal drukken. Al op 2 mei 1908 wordt Tinus Welle voor het eerst tot voorzitter gekozen, zij het dan nog slechts voor vier maanden.
Ook tijdens de Eerste Wereldoorlog is Welle een tijdlang voorzitter, een taak die hij na de plotselinge dood van zijn opvolger Jan Correljé in 1918 voor de derde maal op zich neemt. In 1936 vindt hij het genoeg geweest, maar als zijn opvolger Jan Plette al na een paar maanden naar Den Haag vertrekt, is Tinus niet zo goed of hij neemt de voorzittershamer weer ter hand. Pas in 1952 gooit hij het bijltje er definitief bij neer. Meer dan alleen voorzitter is Welle gedurende lange jaren het gezicht van Kampong.
Als auteur en producent van een groot aantal lustrumrevue's, als Sinterklaas en als regelmatig schrijver in het Kampongblaadje is 'Tinus' de ziel van het door hem zo belangrijk gevonden clubleven. Maar ook de prestaties op het veld gaan hem zeer aan het hart. Als het in 1926 met de voetballers bergafwaarts gaat, besluit Welle, in het dagelijks leven werkzaam op het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen, om hen hoogstperoonlijk training te gaan geven. In het seizoen 1945-1946 verzorgt hij elke vrijdagavond bij hem thuis een 'mental training' voor de voetballers van het eerste elftal.De moeilijkste periode uit zijn Kampongloopbaan beleeft Welle in de jaren 1932 en 1933. Onduidelijk blijft of het uit machtshonger is, of omdat niemand anders in de club het vuile werk wil opknappen, feit is dat Welle geleidelijk zoveel vingers in de pap heeft gekregen, dat verschillende leden hem zijn gaan beschouwen als een dictator wiens wil wet is. Vooral zijn - ongetwijfeld door zijn wilskrachtige echtgenote Imada gestimuleerde - besluit om de dames op het sportveld toe te laten, wordt hem kwalijk genomen. De kritiek is zo heftig dat hij zelfs aanbiedt om af te treden, maar zijn medebestuursleden overreden hem te blijven en de oppositie het hoofd te bieden. Dat hij daar glansrijk in slaagt, bewijst zijn benoeming in 1936 tot Kampongs eerste erevoorzitter.

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner