Tinus Welle - Prijs

De Tinus Welle - prijs wordt jaarlijks tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst uitgedeeld aan een persoon of groep die in het afgelopen jaar een bijzondere prestatie heeft/hebben verricht als vrijwilliger voor Kampong.

"Tinus Welle, de ziel van Kampong"
Een mooie anekdote over deze markante persoon, onderaan deze pagina.


Lijst van winnaars:

Jaar	Naam		Jaar	Naam
2011	Hans Creton		1988	Gerard de Kruiff
2010	Stan Beelen		1987	Fred Buré
2009	Chris Flim		1986	Europacup Commissie
2008	Joop de Bruine		1985	H.J. Jurriëns
2007	Omni Toernooicommissie		1984	Toos Ligthelm
2006	Douwe Werkman		1983
2005	Erna Stolk		1982	Redactie Lustrumboek '82
2004	Robert-Jan Hofhuis		1981	Koeno en Joke Brouwer
2003	Wouter Scholtens		1980	Harmen Naeff
2002	Eeuwfeest Commissie		1979	Netteke den Boer
2001	Ingrid Beerman		1978	Bouwteam Clubhuis
2000	Ernst van der Pas		1977	Paul Kooij
1999	Redactie de Klapperboom		1976	Jan Willem Biegelaar
1998	Oka Meijsing		1975	Rietje en Dick Hardebol
1997	Martin Splinter		1974	Peter van der Schoot
1996	Wim van Balgoijen		1973	Peter van Boven
1995	Els en Jan de Wit		1972	Ineke en Peet van Tol
1994	H. Walscheid van Dijk		1971	Rob Bitter
1993	G. Stroes		1970	Frits Schilthuizen
1993	P.T.M. Litjens		1969	Klaas Keizer
1993	T. van 't Hek		1968	Gerie van der Meer
1992	Tom Hardebol		1967	Ruud Don Griot
1991	Henk Taheij		1966	Ko Welle
1990	E. Biegelaar - v.d. Vuurst de Vries		1965	Arnaud Naeff
1989	Henk van Hoof		1964	Marga Boseker

(Stukje uit Eeuwboek):
Tinus Welle, de Ziel van Kampong
Als de spelers van Kampong in 1905 aan de dan zestienjarige keeper van Presto
vragen of hij zin heeft om het doel van Kampong te komen verdedigen, hebben ze
waarschijnlijk geen idee dat ze een speler binnenhalen, die bijna vijftig jaar lang
een onuitwisbaar stempel op het clubleven zal drukken. Al op 2 mei 1908 wordt Tinus
Welle voor het eerst tot voorzitter gekozen, zij het dan nog slechts voor vier maanden.
Ook tijdens de Eerste Wereldoorlog is Welle een tijdlang voorzitter, een taak die hij
na de plotselinge dood van zijn opvolger Jan Correljé in 1918 voor de derde maal op
zich neemt. In 1936 vindt hij het genoeg geweest, maar als zijn opvolger Jan Plette al
na een paar maanden naar Den Haag vertrekt, is Tinus niet zo goed of hij neemt de
voorzittershamer weer ter hand. Pas in 1952 gooit hij het bijltje er definitief bij neer.
Meer dan alleen voorzitter is Welle gedurende lange jaren het gezicht van Kampong.
Als auteur en producent van een groot aantal lustrumrevue’s, als Sinterklaas en als
regelmatig schrijver in het Kampongblaadje is ‘Tinus’ de ziel van het door hem zo
belangrijk gevonden clubleven. Maar ook de prestaties op het veld gaan hem zeer
aan het hart. Als het in 1926 met de voetballers bergafwaarts gaat, besluit Welle, in
het dagelijks leven werkzaam op het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen,
om hen hoogstperoonlijk training te gaan geven. In het seizoen 1945-1946 verzorgt
hij elke vrijdagavond bij hem thuis een ‘mental training’ voor de voetballers van het
eerste elftal.
De moeilijkste periode uit zijn Kampongloopbaan beleeft Welle in de jaren 1932 en
1933. Onduidelijk blijft of het uit machtshonger is, of omdat niemand anders in de club
het vuile werk wil opknappen, feit is dat Welle geleidelijk zoveel vingers in de pap heeft
gekregen, dat verschillende leden hem zijn gaan beschouwen als een dictator wiens wil
wet is. Vooral zijn - ongetwijfeld door zijn wilskrachtige echtgenote Imada gestimuleerde
- besluit om de dames op het sportveld toe te laten, wordt hem kwalijk genomen. De
kritiek is zo heftig dat hij zelfs aanbiedt om af te treden, maar zijn medebestuursleden
overreden hem te blijven en de oppositie het hoofd te bieden. Dat hij daar glansrijk in
slaagt, bewijst zijn benoeming in 1936 tot Kampongs eerste erevoorzitter.